„1. Erindi“
Dóttir mín, þú ert ljósið mitt í nótt,
Sár er í söknuð, hjartað mitt er brott.
Þrjú ár hef ég barist,
grátið hljótt í burt, engan get á horft.
Fyrir þig, elskan, held ég hjartanu opnu, svo ég geti líka varist.

„2. Erindi“
Fíknin hennar móður þinnar eyðir öllu því sem þú átt skilið, allt er kalt,
Börn notuð sem vopn, hennar hjarta valt og svart.
Hún tók þig frá mér, dóttir mín kær, með lygum um svik,
En ég gefst ei upp, þótt kerfið sé líka grimmt og klikk.

„Viðlag“
Ó, dóttir mín, þú ert vonin sem lifir í mér,
Í gegnum myrkur, ég finn þig, ég næ þér nær! Þú ferð aldrei fjær.
Hér stend ég, faðir þinn, með hjartað í sárum,
Fyrir þig skal ég berjast, uns við sameinumst í tárum!

„3. Erindi“
Ég hef séð vini falla, fjölskyldur slitna í sundur,
Fíknin eyðir, hjörtu brotna, enginn kemur undan því, það er undir.
En þú, mín stúlka, ert dýrmæti mitt og í lífinu mitt eina ljós,
Ég geng í gegnum eldinn, þótt sársaukinn sé gríðarstór, þjánigarfullur, og aldrei fór, né fer. Aldrei fór né nokkur tíma fer, alltaf þetta ég þetta fer.
Hvað dettur mömmu þinni í hug um hvernig þetta er, með sjálfs dýrkun á þessu stigi, enginn er. Því þessi heimska vita allir hvernig á endanum fer.

„4. Erindi“
Kerfið heldur mér niðri, lögin loka á til nú um leið,
En sýslumaðurinn sér nú, hennar fíkn er ei greið.
Ég kláraði endurhæfingu, dóttir, nú er vonin nær, okkar næsta leið.

Bráðum munum við faðmast, og ég verð þinn faðir kær.
Þó að sjálfsögðu í dag það er, fæ það bara ekki að sýna þér, sem eru viljajandi illindi móður þinnar gegn þér og mér.

„Viðlag“
Ó, dóttir mín, þú ert vonin sem lifir í mér,
Í gegnum myrkur, ég finn þig, ég næ þér nær! Þú ferð aldrei fjær.
Hér stend ég, faðir þinn, með hjartað í sárum,
Fyrir þig skal ég berjast, uns við sameinumst í tárum!

„5. Erindi (Afmælispartur)“
Í dag, á afmælinu þínu, þrjú ár í hjarta mínu,
Saknar þín pabbinn þinn, elskar þig meira en orð komast inn.
Þótt myrkur hafi haldið okkur, er ljós í sjónmáli, og mikið meira en það og þó mamma verði í fári,
Ekki fellur hún ennþá einasta tári, en þegar skilningur þinn á þessu ári, mun fyrst leiða að sáru tári, og til mömmu reiði, sem er allt í lagi, því hún má ekki haga lífi þínu aðeins eftir sínu tagi.
Við munum sameinast, dóttir, í faðmi mínu skrautlega tilfinniga lagi.

„Viðlag (lok)“
Ó, dóttir mín, þú ert vonin sem lifir í mér,
Í gegnum myrkur, ég finn það, ég fljótt næ þér nær!
Hér stend ég, faðir þinn, með hjartað í sárum,
Fyrir þig skal ég berjast, uns við sameinumst í tárum! sameinumst í tárum!
En þá hefst erfið vinna til að ná upp öllum þeim árum,
Sem við höfum eytt í að falla tárum.

Til hamingju með afmælið ástin mín, pabbi lofar að þetta ár er það seinasta.
Líf þitt breytist þegar þú loksins kemst til mín.
Engin leiðindi eða vesen meir, drep þau jafnóðum öll leiðindi, hvert einasta.