Mikið sem ég hata þennan stað se ég er á.

 

Þetta hostel sem ég er á, er eiginlega að fara með mig andlega, og að skuli vera búin að vera hanga í þessu ógeði, bara útaf bankinn minn er við enda götunnar. En ég ætlaði að sjálfsögðu að vera búin að fá mér síma en eitt af því sem ég verð að gera er að fá heimabankann spænska inná símann minn, svo að ég geti fylgst með, og svo líka fengið hluti eins og varahluti og annað ódýrt, og það er bara rugl að vera ekki með þetta app, verandi hér sérstaklega, en líka til að geta tekið á móti, fylgst með því, og borgað einnig með spænska reikningnum.

En ég ætla að drulla mér héðan, það er ljóst, ég bara verð, en einn, endalaust er ekki gott uppá með hreinlega allt í lífi mínu að gera í dag, ef ég hefði mann við hliðina á mér, sem þyrfti ekki að vera drukkinn, og ekki sjálfsmiðaður, að hann gæti rétt hjálparhönd, án þess að gera atriði úr því, að þá væri ég líklega komin heim. Og það þarf ekki mikið til, en það er samt of mikið fyrir suma, að sýna ást með því að taka þátt í að hjálpa til við að bókstaflega komast á fætur.

En þegar ég sat í fangelsinu í Noregi, heyrði ég oft frá fólki: „kalla þig góðan að hafa farið í gegnum þetta“, þá verður mér hugsað, Hvað átti ég að gera annað, segja við fangelsisverðina, „hey strákar, þetta er komið gott, langar heim“, og drífa mig heim. Nei, þetta gengur ekki þannig fyrir sig, og þess vegna situr það í mér eins og steinn í drullu.

Þessi andskoti er eins, fyrir utan það að ég er með sár í munni og get illa borðað. En hérna er ekkert mál að fá ódýrt eins og skyndibitann og annað eftir 9 á kvöldin, aðallega um helgar, en svo á daginn eru búðir opnar en hitt lokað. Og ég græði lítið á þeim, með engan ísskáp, og ekki svo mikið sem heitt vatn í núðlusúpu. Héðan kostar leigubíll í menninguna eða að bílnum mínum 10, og ef ég er á leiðinni í apótek, og enda í bílnum, þá er það 15, og sama ef ég kem við í bílnum að sækja eitthvað og svo hingað, 10-15 evrur, en það er búið úr klinkinu fyrstu ferð, en mér finnst gott að hafa líka aura í veskinu, og borga þá leigubíla með þeim. Og þessar 2-300 evrur sem ég tek út í það og það skiptið, er ömurlegt að sjá hverja þannig færslunna í hluti sem ættu sér ekki stað ef ég væri ekki bæklaður, eða bara alkóhólisminn í fjölskyldu minni væri ekki til staðar.

Og sama á hvorn veginn það er litið á það, að vera borgandi meira en maður ræður við, eingöngu af afleiðingum, sem ég ræð ekki við, og setur mig bara í fórnarlambs hlutverk, og segi ekki neitt, og ég get ekki svarað fólki legur sem ég vil ekki ljúga af, og það skilur enginn neitt í neinu og innhólfin hjá mér hvort sem það er á Snappinu, Messenger, WhatsApp eða SMS, en á hverjum degi er einhver að spyrja af hverju aðstæður mínar virðast ömurlegar allt í einu, og ég svara engum. Og ætla ekkert að standa í því, sem gerir marga pirraða, og margir búnir að slíta við mig daglegum samskiptum, útaf ég er í burtu frá mér þessum fáu sem láta sig mig varða eitthvað, en ekki gerir fjölskyldan það, af undanskildu móður minni, sem er besta mamma í heimi, og hún er ástæða þess að í dag, get ég ekki beðið eftir að komast til hennar, en einn, enn og aftur er erfitt að sjá frammá að sum verk nái ég að gera einn, sumt er tveggja mana verk.

En ég er búin að óska eftir hjálp bræðra minna í gegnum mömmu, en ég efast um að þeir gætu komið og unnið á þeim hraða sem ég vinn á.

Það er farið að taka svo á taugarnar, en það safnast upp lítil, stór og allskonar verkefni sem þarf að gerast sem fyrst eða yfirhöfuð, en ég er með 6 töskur með mér og ég var ekki að finna neina minnisbók, en er með 3 í gangi núna, en þá leitaði ég bara af blaði, en það var ekkert blað, og ég var komin í þannig pirring inní mér, búin að rústa upp úr öllu, allt komið um allt, og fyrir utan að þá sé ég ekkert að á endanum þá settist ég á rúmstokkinn, fékk gorm akkúrat standandi út beint í gervikúluna. Og langaði helst að fara grenja.

En ætli það sé samt ekki best að reyna að gera bílinn reddí, svo ég þurfi ekki að sofa sitjandi ef kæmi til þesss að ég mundi enda þar, en það er alls ekkert ólíkleg

 

Ég ætla að pína mig út, en byrjunin á deginum fór, í að klára fyrsta bréfið til lyfjastofununar. En það tekur mig allt langan tíma, en að þurfa að vakna, við það að þurfa að nánast full klæða þig, taka niður teppi sem hangir fyrir hurðinni, en þá er ég komin á gang þar sem eru 40 eins herbergi og aldrei til klósettpappír, og til aðð fá smá í gogginn, þarf ég með grindinni, allveg 10 mín + aðrar 10 mín, þá kemst ég í svona arabíst bakari. En ég þarf að eiga helst að éta, því þetta lyf, prptíð, er að svínvirka og kallar á mat. En svo er það eitt, en ég var búin að ganga frá öllu um daginn í þeassar 6 töskur, og ég er ekki enn farin að finna alkahólið því það þarf að þrífa hettunna á glasinu í hvert skipti sem það er að fara nál þar í gegn, til að taka burt hættuna á að vera setja sýkla í húðinna, og þrátt fyrir helmingur sé kominn uppúr töskunum aftur núna, þá finn ég ekki helvítis alkahólið, og það er svo skrítið að meðan á covit var, gastu keypt svona alkahól í bréfi, hvort sem var með smá tissjú inni eða bara vökvi, en þetta gastu keypt má segja allstaðar.

En ekki einu sinni í apóteki núna. Meira ruglið, og búandi í ferðatösku nánast síðan 2018. Og enn heldur það áfram, og svo furða sumir sig á því að mig langi að eiga fastan pungt, þar em ég er frjálst að eiga mitt, og byggja ofaná það eftir getu. En ég get verið svona og hinseginn, en þegar kemur að því að skapa mér eitthvað sem ég á og engin má taka, þá fara kraftar og undraverk að gerast, því allt lífið er dregið áfram af þörf og vilja, og því miður er erfiðara að útskýra þarfir mínar en ég bjóst við því það er eins og ekki einu sinni mínir nánustu sjá þær, en flestir vita hað ég vil. Og það er ótrúlega einfalt, ég vil vers stóga fótum niður þar sem ég get sagt að ég sé á minni lóð, og á mína lóð þarf ég alls ekki mikið, en hugmyndafræðin mín er að gera mikið úr litlu, og að frjálsræði sé fyrirmynd staðarins.

En til þess að byrja að búa til peniga, sagði frægur maður, þarf maður að hafa möguleika á að þurfa ekki að eiða þeim. Og hann er að tala um aðstöðuna mína, en það gæti heilmikið gerst á stað sem ég gæti kallað mína lóð, og verið þar endurgjldslaust fyrir aurana, sem fra til spillis, í að kaupa leigubíla, klaka og allt á hámarksverði sem kallast nauðsinjar eins og matur og annað sem ég borga stórar upphæðir bara fyrir að halda köldu, því litla sem kemst þar fyrir, og þar ofaní eru verðmætin tvö og þrefalt á við sama hlut, á minni lóð, því þar væri ég með einflda birgðargeymslu, sem var á öllum heimilu í gamla daga, eða „búr“. Á þann máta er hægt að neyta sömu vöru, en tvö og þrefalt minna verði, og þegar mánuðir færu að telja, væri hægt að snarlækka kostnað með því einu að hafa ákveðnar plöntur á lóðinni MINNI, sem yrði að ávextum, og grænmetinu MÍNU.

 

Og í dag spyr ég mig, er virkilega hægt að réttlæta þá fáránlegu peningaupphæð sem ég er að eyða í rafmagn, þegar ég gæti bara lagt út einu sinni fyrir rafmagn sem myndi halda áfram að gefa mér orku allt árið um kring? Það er svo mikið til af því, bæði nýju og notaðu, að ég klickaði á verðlistana fyrir sólarsellur, og þar eru þrenns konar gerðir; sú besta er núna á fáránlega lágu verði, þrátt fyrir að vera tæplega ný!

Tólf ára gömul? Engin málið, með 15 ára ábyrgð! Það væri með ólíkindum að sjá hvernig öll þessi kerfi af gamaldags plötum og fyrirkomulagi eru að hrynna, meðan ég gæti potterað í gegnum jörðina mína og fengið rafmagn fyrir kassagóðar 30% af búðakostnaði. Rotþró? Heyrðu, hún kostar núna innan við 100 þúsund, áður fyrr var hún mátt að heila miljoón!

Ekkert sem ég kaupi skiptir máli, svo lengi sem ég get bara pottað því í mína jarðveg. Þegar ég segi við vinnandi menn, þessar innfæddu, að ég hafi ekki hleypt í þessa lóð, glotta þeir, segja: „Með svona peningum, gætirðu auðveldlega gert stórkostlegar breytingar á hverjum mánuði!“ Já, ég veit það, og eins og með sólarorku er bankinn að gefa mér aðgang. Þeir reikna út hvað ég væri að borga í rafmagn á mánuði og lána mér fyrir sólarnet á sömu upphæð, engar vextir! Þetta verður meira og meira sprengjufagurt, og ég er enn ekki byrjaður að tala um hvernig allir vanta lyf daglega. Ó, minn góði, ég gæti selt öllum þarna, og svo skipt um lim við hinu!

 

Svo að sitja í skítugum herbergi, borga dýrum dómum fyrir drulluna, með öllu skítugra álagnigu, sem ég stífla í mig á þrefalt hærra verði en steikin sem kæmi á grillið á minni lóð!

 

Ég veit ekki, en eflaust væri það látið líta út þannig, að ég er hálviti að vera ekki búin að kaupa ljóð, og það þarf ekki að vera einhver sérlega vel valin, og æðisleg lóð eins og ég hafði einu sinni verið búin að finna. Það gæti verið bara lítill blettur til að byrj með, og eflaust gáfulegra að hugsa það þannig, og byrja þannig, og finna svo fullkomnu lóðina með tíma, eða þegar hún mundi detta inn,

því allt á lóðinni verður færanlegt, og ég held það væri að öllu leiti gáfulegra að byrja á litlum blett, sem væri jafnvel það nálægt byggð að það væri nóg að bæta við 3 hjóla scooter, í stað öðrum bíl, en það eiga eftir að fara margar ferðir á lóðina, og úr mörgum áttum, og væri eflaust besta hugmyndin við að gera svona, í stað þess að keyra langar leiðir í hvert skipti sem eitthvað vantar, því ég veit hvernig það er.

Best væri að í framtíðinni væri hægt að smíða ódýrt og leigja dýrt út frá sér.

En ég þó svo að klukkan sé orðin 8 um kvöld, verð ég að taka bíl að mínum bíl, með dót og drasl, svo það verði auðveldara fyrir mig að yfirgefa staðinn fyrir hádegi. En hér ætla ég að skilja allt eftir mig, með miklum sóma svo ég verði velkominn aftur ef þess krefst. En í raun þá ætti ég heilsunar vegna að leyfa mér að vera á stað þar sem tölvan mín gæti verið við borð, og ég gæti farið í bað, og þrifið af mér, en ég VERÐ að komast í fótsnyrtingu, en ég hef ekki enn komist síðan ég kom, og fer ekki út án sokka, og það eru ekki ófáir sokkanir sem ég er búin að brenna penigum í. En eins mikið og ég hata að brenna peniga, með því a kaupa svona óþarfa, verandi að henda mat endalaust og borga heilmikið bara til að fá kalt að drekka.

Ég er að lifa helvíti á jörðu,

og ég var búin að verða komin á sjötta mánuði í helvíti, þegar djöfullinn kom og dró mig innst inní helvíti, en ég vissi ekki að það væri hægt að komast svona langt. En fólk sem sefur í bíl af neyð, ER Á GÖTUNI, við skulum hafa það allveg á hreinu. Og sá sem átti að lyfta mér úr helvíti sparkaði mér bara innst í staðinn, þegar ég átti síst það skilið. Og var meir að segja talað um það í upphafi að þetta yrði að borga fyrir, en aldrei hefði ég getað ímyndað mér hver borgununin var. En með að sitja með tölvunna í rúminu, uppfettur allur, og nánast blindur, næ ég að skrifa kanski svona það sem skiptir mestu, eða samt, nei, núna er ég að ljúga, ég kemst ekki yfir allt sem þarf, en ég kemst ekki heim með þessu áframhaldi fyrr en um jól kanski.

Meira andskotans lífið sem manni er boðið uppá, því ég hefði ekki verið á staðnum, ef ég hefði vitað hvað ég var óvelkominn, og fyrir alla peniganna og tímann sem ég setti í staðinn, hefði ég getað verið komin með hús, á mína jörð, með borði og stólum, og rúmi, örugglega ískáp, en meira þarf ég ekki, fyrir utan snyrtiaðstöðu sem er einfaldast í heimi að búa til í náttúrunni. En með hverjum degi sem ég er ekki að því, er ég að brenna upp auranna mína jafnóðum í ekkert.

Sem ég mun aldrei geta fyrirgefið. En það er flótt að gleymast hvað ég hef lagt á mig til að sýna þakklæti, og að mér sé ekki sama, og ég líti ekki á það sem sjálfsagt. En mínum nánasta sem kom var skítsama, og gekk verst um af öllum, sem komið höfðu meðan ég var þarna, og skildi eftir sig allt í rúst, öfugt á við það sem ég var búin að gera, en hann á öllum þessum tíma sagði eitt, sem ég er sammála honum um, og sagði það oft. „MIKIÐ SEM ÉG VILDI AÐ MAMMA VÆRI HÉR OG AÐ SJÁ ÞETTA“. Já, það hefði verið gaman, ef hún hefði komið áður en þú braust og brmlaðir, og pissaðir í stólanna.

En það hefði ekki gerst ef ég hefði ráðið hver hefði verið í heimsókn, og þetta er mannekja sem ég hefði ekki getað leyft að vera, því miður.

En að verða átta, flestir að fara að hátta, en ég að byrja. Svo þarf ég að læðast hér út, og sjá hvað ég get gert. Þetta er eins og áframhaldandi martraðir, sem er ekkert hægt að gera við, en þær hætta ekki, versna ef eitthvað er.

HRIKALEGT AÐ VERA SETTUR Í ÞESSA AÐSTÖÐU AF „ástvin“, ÞAÐ ER EITTHVAÐ SKAKKT VIÐ ÞAÐ. EN ÉG ER GREINILEGA BÚIN AÐ VERA MISSKILIN Í ÞESSU MEÐ ÁSTVINI.

En í þetta skiptið var ekki hægt að misskilja frá degi eitt. En ég vissi ekki að ég væri hreinlega hataður, sem kom svo skýrt í ljós með orðum og gjörðum.

En það er margt búið að gefa þess merki, en hver trúir að maður þurfi að syrgja í leiðinni lifandi föður?