Veljum Íslenst.

Ég hugsa svo rosalega oft,
um dýrðina og gleðina.
Sem reynist svo tómt loft,
Innan um geðveikina.

Það eiga allir allt,
en engin á neitt.
Líf flestra valt
Og engin neitt veit.

Þeir ríku vinna minna,
en þeir sem minna mega sín.
Og er það bara óheiðarleg vinna,
þar sem launin eru fín?

Fjögra ára fíflagangur,
Í fjögur ár í einu.
Við kjósum fífilinn,
Sem ráða svo ekki neinu.

Sama með fiskinn,
sem við eigum.
En til að fá hann á diskinn
Pungum við út öllum okkar eigum.

Við borgum satta,
af sköttum.
eru þeir ekkert að fatta,
Neitt af þessum skröttum.

Glæpamenn á þing,
eftir skrítnum leiðum.
bara lítið “bling”
Heldur hinum reiðum.

Réttlæti ekki til,
á flestum stöðum félagsins.
Ég á rétt á því sem ég vil,
Óháð stöðu þjóðfélagsins.

Auður landsins,
í höndum fárra.
En að skipta honum niður á fólkið?
Væri það ekki skárra?

Lokum fleiri og fleiri inni,
í endalausu fíkniefnastríði.
Og hver haldiði að vinni?
Þeir sem eru vanir eða ekki vanir stríði?

Þeir sem svo skaða ungmennin okkar,
nauðga þeim og skemma.
Fá nánast einungis skammir nokkrar,
og bara ekkert þeim að kenna.

Fólkið í landinu segir ekki neitt,
engin viðist skoðun hafa?
Er mér einum sem finnst það leitt,
að geta engu breytt?


Dædó.

Tilfinningalegur Misskilningur.

 14. maí 2009 kl. 12:33

Það er svo skrítið með þetta líf,
það eru draumar úr dufti um allt.
Eftir góðu lífi ég endalaust bíð,
og fólkið sem skemmdi fyrir mér, varð bara valt.

Þetta voru þeir sem áttu mér að bjarga,
áttu líf mitt að leiðrétta og betrumbæta,
En í raun þegar á er skoðað, mér var verið að farga.
ég sem ég hélt á fróðleik og sannleika ég væri alæta.

Einu get ég lofað ykkur öllum,
að aðrir munu alltaf þykjast vita betur.
En hlustaðu frekar á hjartað öllum mjöllum
Og sjáðu svo hvað setur.

Við fáum að njóta okkar á nokkrum stöðum
Í lífinu eru þeir nokkrir,
Með endalausum skildum og kvöðum,
En sumir nokkrir eru flottir

En vegna viljastyrkjar byrjaði ég að læra,
langaði að verða klár og lífa lífinu.
Komin til baka, sjálfan mig og aðra ég byrjaði að æra,
Með sannleika og trú ég mun marga tilfinningalega kæra.


Við heimkomu sá ég sáryndi frá sama fólkinu og skemmdi mig,
um allan bæ var fólk sem leið illa, og það hugsaði eins um sig.
Eins og barnaperrar búnir að villa, og tæla allt og alla svipað og mig.
Ég kem til baka og sný mér aftur til hins rétta,
Án þess nokkurn tíma að detta.
Því ég ætla mér að gera út um þetta,
Ástand þeirra og völd til minna valda ég mun metta.

Allstaðar kannast ég við þessi andlit,
Þau snúast um allt, með enga tilfinningu í framan.
Á þessu fólki er ekkert útlit,
Og hefur ekki hugmynd um hvað það er gaman saman.