Segir svolítið margt um hvers vegna ég er og hef verið í tugi ára alltaf „all inn“ í mínum samböndum.

Alan Watts var fyrsta á Youtube af hans tegund, en þekktur víða um heim.  En ég hef bæði lesið og hlustað á mikið á hann, og tekið til mín hluti eins og þennan í ástina.

„Jæja núna í alvörunni þegar við förum aftur í að verða ástfangin og segjum, það er brjálað, Fallinn „enn einusinni“ Sérðu? Við segjum ekki „að rísa upp í ást“ .

Það er í því, hugmyndin um fallið og hún fer aftur í raun til mjög mörg grundvallaratriði.

Jæja núna í alvörunni þegar við förum aftur í að verða ástfangin.

Það er alltaf forvitnilegt jafntefli á einhverjum tímapunkti milli falls og sköpunar.  Að taka þessa skelfilegu áhættu, er skilyrðið fyrir því að það sé til líf.

Sjáðu til, því allt líf er „trúarverk“ og áhætta og augnablikið sem þú tekur það skref, Þá gerir þú það í trúarathöfn.

„Vegna þess að þú veist í rauninni ekki að gólfið mun ekki gefa sig undir fótum þínum“

Augnablikið sem þú ferð í ferðalag ástarinnar, hvílíkt ferðalag.

Augnablikið sem þú gengur í hvers kyns mannlegt „verkefni“ í sambandi, þvílík trúarathöfn.

Sjáðu, þú hefur gefið sjálfan þig upp.

En þetta er það kröftugasta sem hægt er að gera, gefðu þig allann.

Sjáðu, og ást er uppgjöf til annarrar manneskju. Algjörlega yfirgefin.  Ég gef sjálfan mig til þín. Taktu mig. Gerðu hvað sem þú vilt með mig.

Svo, það er alveg gegn okkar eðli. Vegna þess að þú sérð að það er að láta hlutina fara úr böndunum.  

Allt skynsamt fólk hefur stjórn á hlutunum.  Horfa á það, passa sig, horfa á það. Öryggi? Drulla sér. 

Horfa á það, Lögregla?

Horfa á það, Tollverðir? Horfðu á það.  Hver ætlar að fylgjast með vörðunum? Svo, í raun, þess vegna, er það leið viskunnar.  

Það sem er í raun skynsamlegt, er að sleppa takinu , er að skuldbinda sig, gefa sig upp, og það er alveg vitað að það er ekki gáfulegt.

Svo, þannig að við komumst að þeirri undarlegu niðurstöðu að í brjálæði felist geðheilsa.